Duitsers in Israel.

 Zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping;
het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen.
En dit alles is uit God, die door Christus ons met Zich verzoend heeft
en ons de bediening der verzoening gegeven heeft,
 welke immers hierin bestaat, dat God in Christus de wereld met Zichzelf verzoenende was,
door hun hun overtredingen niet toe te rekenen,
en dat Hij ons het woord der verzoening heeft toevertrouwd. 2Kor.5:17-19

Zoals ik al vertelde heb ik als vrijwilliger in Jeruzalem in een kinderziekenhuis gewerkt.
Ik mocht baby’s en kinderen aan de beademing verplegen.
In het jaar 2000 ben ik daar naar toegegaan. In dat jaar werd ik 47 jaar.

De mensen waarmee ik ging samen wonen, want ik woonde met andere vrijwilligers in een appartement,
hadden te voren vernomen, dat er een oudere vrouw uit Nederland zou komen.
Ze zagen de bui hangen.

Veelal jonge Duitse mannen, die weigeren om hun dienstplicht in het leger te vervullen,
maar 18 maanden doorbrengen in Israël en daar onbetaald werk doen in ziekenhuizen
en andere maatschappelijke instellingen.

Ze zijn zich zeer bewust van de collectieve schuld die hun land draagt en verblijven vanuit dat motief in Israël.

Voor mij als Groningse, levend aan de Duitse grens en opgevoed door ouders,
die de oorlog aan de lijve hadden meegemaakt en hun pijn over de Duitsers aan mij hadden doorgegeven, werd het een diepe les.

Ik bemerkte in mezelf een afschuw en een weerzin, toen ik kennis met ze maakte.
De gedachte dat ik een jaar met ze zou moeten optrekken was geen gemakkelijke en ik wist dat ik er iets mee zou moeten.

Zoals ze mij zagen als oudere vrouw, die hun moeder kon zijn
en hun opnieuw van hun pas bevochten vrijheid van het uit huis zijn en onder moeders vleugels vandaan, zou kunnen afnemen.

Ik zag ze als Duitsers, die de Joden zoveel hadden aangedaan en nu ijskoud in dat land waren.

Maar ik bemerkte gaandeweg hun jonge en vurige toewijding aan het land en hun inwoners.
Hoe diep gingen ze er doorheen, als ze regelmatig in het Yad Vashem( herinneringscentrum van de holocaust) te vinden waren.
Dan kwamen ze thuis, stil en afwezig.

Ze zaten ‘s avonds naar een film te kijken zoals “Schindlers List”

En ja, dan ben je een moeder en je hart kermt met die jonge jongens mee.

Dan wordt het tijd om de bekentenis te doen, hoe je over hun gedacht hebt en daar vergeving voor te vragen.

En dan ontstaat er wederzijds begrip en genegenheid.

En is het een vreugde geweest, ondanks af en toe harde muziek en vieze pannen en ongewassen vaat,
die een aantal dagen bleven staan, om samen te wonen.

Verenigd in de liefde en motivatie om Israël en de zwaar gehandicapte kindjes te mogen dienen.

@Hart tot Hart.