Onderscheiding.

Vandaag wil ik vertellen over een krachtige prachtige vrouw.

Ze zat in een rolstoel. Daar zat ze in, omdat ze besmet was door een polio-patientje.

Ze had zelf polio gekregen en was niet meer in staat om te lopen.

Hoe zullen we haar noemen?(1)

Ze zou Mara kunnen heten, want er was haar veel bitterheid aangedaan.

Laten we haar Deborah noemen wat betekent "honingbij of de ijverige"

Deborah was een Nederlandse Jodin. Ze was al op leeftijd.

Niet oud, want daarvoor was ze nog te levenslustig.

Maar wel op die leeftijd dat ze de oorlog aan de lijve had ondervonden.

De onderscheiding was te lezen op haar onderarm. 

 Voor wie niet helemaal begrijpt, wat deze onderscheiding inhoudt: 

Je kreeg een nummer in je arm gebrand, als je in een concentratiekamp zat.

Deborah had in een concentratiekamp gezeten en had het overleefd.

Wat  maakte dat telkens weer indruk als ik dat nummer zag.

Deborah kwam een paar keer per week naar Alyn.

Ze deed als vrijwilliger administratief werk

En wat voor ons heel belangrijk was, ze gaf les in de ziektebeelden van de patiëntjes.

Als nurse wist ik al een heleboel. 

Maar voor mijn gevoel toonde ik respect door goed op te letten en haar na die tijd te bedanken

 voor de zinvolle tijd.

Want vanuit de behoefte om haar iets te geven was dat echt zoeken.

Er was een voelbare kwetsbaarheid bedekt met een harde schil.

Nu las ze  al jarenlang het weekblad de Libelle.

Ze was één van de eerste abonnees.

In de tijd dat ik in Israël was, mocht ik ze van haar lenen.

Toen ik weer naar Nederland vertrok, vertelde ze me dat ze nooit een gouden Libelle had gekregen.

Een onderscheiding die je wordt  verleend, als je al zolang abonnee bent.

Eenmaal terug ben ik in de pen geklommen en het resultaat was, dat ik een bedankbrief van Deborah kreeg.

Ze had haar gouden Libelle gekregen.

Lieve Deborah, je bent een voorbeeld voor ons allemaal.

Je liet je niet overmannen door bitterheid.

Als honingbijtje bleef je ijverig en verspreidde je het stuifmeel op je vleugeltjes.

Zodat de wereld om je heen bevrucht kon worden met jouw aanwezigheid.

We zijn nu 14 jaar verder. Je bent er, denk ik, niet meer.

De onderscheiding, het nummer op je arm, kon niemand van je afnemen.

Maar nu is hij weggenomen door de Man, Die de littekens in Zijn Handen draagt.

De Man zonder zonde, Die één was met jouw volk en met jou.

Ik buig mijn hoofd in eerbied. Voor jou en deze Man.

Veel liefs van 

@Hart tot Hart.

(1) Om de privacy te bewaken wordt er een andere naam gegeven..

D