Het is shabbat.
De meeste collega's zijn vrij.
Door de week is het een drukte van belang rondom de kinderen.
De fisiotherapie, de ergotherapeut, de doktoren maken hun ronde en de speltherapeut komt langs.
Maar op shabbat is er rust.
Ik, als gelovige uit de heidenen, werk op shabbat en ben op zondag vrij.
Het eten is op vrijdag gekookt en ook in de eetzaal is het rustig.
Dus is er tijd na de dagelijkse zorg voor een spelletje.
Ik zet de meisjes in een kringetje.
Twee vriendinnetjes, een Joods en een Arabisch meisje zijn nieuwsgierig.
Ook Tahilla zet ik in het kringetje.
Er wordt heftig nee geschud en met de tong geklakt.
Dat betekend dat zij niet mee mag doen.
Het zijn normale kinderen, die duidelijk hun voorkeur hebben.
Ik treed streng op. Als Tahilla niet mee mag doen, gaat het feest niet door.
Aan de gezichtsuitdrukking zie ik dat de kleine dames zich erbij neer leggen.
Vooruit dan maar.
We gaan bellen blazen.
Nu is dat een hele kunst als je aan de beademingsmachine zit.
Soms gaat er een klein teugje lucht via je mondje en kun je een beetje praten.
De twee dametjes kunnen dat. Tahilla niet.
Geen probleem. Ik houd de bellenblaas voor hun mondjes en er wordt een keurige kleurige bel geblazen.
Het Arabische meisje Dahlia beweegt haar lijfje van plezier.
Bij Tahilla ga ik dicht met mijn hoofd naar haar toe.
Ik blaas de bel zover dat hij bijna knapt.
Dan houd ik hem voor haar mondje en blaas hem stiekempjes stuk.
Joffie!!wordt er geroepen.... kollekavot.!!!
Wat zijn jullie toch keien, meiden!!!
Keien in wat jullie me hebben gegeven.
@Hart tot Hart.
1 opmerking:
Mooi!
Een reactie posten