Vrijdag.
Iedereen wenst elkaar Shabbat Shaloom. Op straat, op je werk.
Je wordt er zo blij van.
Vrijdagsmiddags is het druk in de winkeltjes.
En een kakafonie van kleuren geuren en geluiden op de markt.
Men rent en draaft.
Met de eeuwig witte plastic draagtasjes in de hand, waarin allerlei lekkers verborgen zit.
Want de shabbatsmaal is een feestmaal en daar wordt voor ingekocht.
We hebben tijd tot aan zonsondergang. Dan moet alles in gereedheid zijn.
In Jeruzalem gaat er een sirene, die de shabbat inluidt.
De bussen stoppen voor die tijd en worden half op de stoep gezet.
Tenminste zo was het in 2000.
En dan daalt de rust neer.
Niet zomaar een rust, zoals we hier op Zondag vinden.
Het was echt een rust waarin de Here God voelbaar was.
Aan het einde van een drukke werkdag ging ik vaak een half uurtje liggen en daarna kleedden we ons mooi aan.
Lange rokken waren heel gewoon.
Doordat we op straat veel trappen op en af moesten, droegen we onder onze mooie rokken
sportschoenen.
Op shabbatavond ging ik naar twee Nederlandse vrouwen.
Lopend door de straten hoorde ik de geluiden uit de huizen komen.
Gezang, gepraat en gelach van volwassenen en kinderen.
Wat was ik dankbaar dat ik een onderdeel van dit feestelijke gebeuren mocht zijn.
We aten samen, zegenden het brood en de wijn. We spraken de week door.
Daarna zongen we liederen en baden voor Israel en ons werk en onze geliefden thuis.
En dan was het tijd voor Scrabble.
Op weg naar huis kwam ik Orthodoxe Joodse gezinnen tegen die aan de wandel waren.
Wat heb ik lang in Nederland op vrijdag dat feestelijke gevoel gehad.
Ik wenste mijn geliefden Shabbat shaloom.
Ik wens jullie het ook vandaag.
Shabbat shaloom.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten