Omrijden.

Met de huidige situatie in Den Haag moet ik terug denken aan het bezoek van de paus aan Jeruzalem in 2000.

Op dat moment woonde ik daar en wat ondervonden we een hinder in het verkeer ver voor zijn komst.

De straten werden vernieuwd en lagen open en de bussen moesten iedere dag een flinke omrit maken.

Omdat het verkeer langs één weg werd geleid was het telkens een flinke oponthoud.

Ik heb wat gemopperd op de komst van die man.

Thanks to the Pope.

Nu de nucleaire top in Den Haag ons aan de buis doet kleven, horen we 

commentaren van inwoners. 

Omleiding en allerlei hinder vanwege zware beveiligingsmaatregelen.

Een tram die tot staan is gebracht, omdat er een verdacht pakketje werd gesignaleerd.

Tjonge, weet je dat dit dagelijkse kost was en misschien nog is in Jeruzalem?

Maar de komst van the Pope was niet alleen nadelig.

De ouders van onze kindertjes waren niet erg bekend met de man.

Een vader vroeg of ik ook in hem geloofde.

Ik vertelde hem dat ik niet in een mens geloof.

Maar jij gelooft in Jeshua en dat is toch een mens?

"Nee, Hij is God" antwoordde ik

Toen kwam de vraag of ik echt geloofde dat Hij uit een maagd was geboren.

Dat ze dat vroeger geloofden was nog daar aan toe.

Maar wij moderne mensen wisten toch wel beter.

Ik antwoordde hem dat hij wist wie de Geest was en dat Hij tot leven wekt.

En deze Geest had Jeshua verwekt.

Het gezicht van de jonge vader van het diep gehandicapte jongetje veranderde.

Als Jeshua de Messias was en deze was er al geweest, had Alyn niet bestaan.

Dan waren al die kindjes gezond en was alles goed.

Ik had geen woorden, want wie kan ten diepste voelen wat deze Joodse vader doormaakt?

Toen ontvingen we een blijdschap, nadat we concludeerden dat als 

Zijn Messias zou komen en mijn Messias weer zou komen, we elkaar aan zouden stoten 

en tegen elkaar zouden zeggen Hey thats My Messiah.

Op dat moment deelden we iets gemeenschappelijks en dat heeft altijd een band tussen ons gegeven.

Antwoorden heb je niet altijd, er is meer dan de rede kan begrijpen.

Ik neem mijn petje af voor de ouders van de kindjes.

Voor hun kunnen we rustig eens omrijden.

@Hart tot Hart.

Shabbat Shaloom.

Vrijdag. 

Iedereen wenst elkaar Shabbat Shaloom. Op straat, op je werk.

Je wordt er zo blij van. 

Vrijdagsmiddags is het druk in de winkeltjes.

En een kakafonie van kleuren geuren en geluiden op de markt. 

Men rent en draaft.

Met de eeuwig witte plastic draagtasjes in de hand, waarin allerlei lekkers verborgen zit.

Want de shabbatsmaal is een feestmaal en daar wordt voor ingekocht.

We hebben tijd tot aan zonsondergang. Dan moet alles in gereedheid zijn.

In Jeruzalem gaat er een sirene, die de shabbat inluidt.

De bussen stoppen voor die tijd en worden half op de stoep gezet.

Tenminste zo was het in 2000.

En dan daalt de rust neer. 

Niet zomaar een rust, zoals we hier op Zondag vinden.

Het was echt een rust waarin de Here God  voelbaar was.

Aan het einde van een drukke werkdag ging ik vaak een half uurtje liggen en daarna kleedden we ons mooi aan.

Lange rokken waren heel gewoon.

Doordat we op straat veel trappen op en af moesten, droegen we onder onze mooie rokken 

sportschoenen. 

Op shabbatavond ging ik naar twee Nederlandse vrouwen.

Lopend door de straten hoorde ik de geluiden uit de huizen komen.

Gezang, gepraat en gelach van volwassenen en kinderen.

Wat was ik dankbaar dat ik een onderdeel van dit feestelijke gebeuren mocht zijn.

We aten samen, zegenden het brood en de wijn. We spraken de week door.

Daarna zongen we liederen en baden voor Israel en ons werk en onze geliefden thuis.

En dan was het tijd voor Scrabble.

Op weg naar huis kwam ik Orthodoxe Joodse gezinnen tegen die aan de wandel waren.

Wat heb ik lang in Nederland op vrijdag dat feestelijke gevoel gehad.

Ik wenste mijn geliefden Shabbat shaloom.

Ik wens jullie het ook vandaag. 

Shabbat shaloom.

Fragile Wing.

Gisteren vertelde ik over de verwerking van seksueel misbruik.

Met veel aarzeling heb ik dat gedaan en een aantal keren heb ik het willen verwijderen.

Toch moet dit verhaal blijven staan.

Het helpt om God's grootheid te laten zien.

Hij is in staat om wat ten kwade bedoeld was om te buigen tot iets goeds.

Hem komt alle glorie toe.

Fragile Wing.

Kwetsbare vleugel.

Waar denk je dan aan? In ieder geval aan zacht en voorzichtig.

Aangeraakt worden door zo'n vleugeltje word amper gevoeld.

In de winkel worden we weleens per ongeluk aangeraakt en een verontschuldiging volgt dan.

"Sorry hoor."

En het stelde echt niets voor.

Zou met het omheinen van onze tuinen, ook de angst voor aanraken binnengeslopen zijn?

Aanraken. Wat je mond niet vertelt, kunnen handen doen.

Tahilla werd veel aangeraakt.

Ze werd gedraaid, verschoond, gewassen, gekleed, gemasseerd.

Maar vertelden die handen dat ze een speciaal meiske was?

Vertelden die handen dat haar ziel bijzonder was en dat die woonde in haar beperkt jasje?

Een jasje die de aandacht nodig had van professionals.

Een Fragile Wing kwam aangevlogen en fluisterde me dat in het oor.

Ze had meer aandacht nodig.

Dus ging ik buiten mijn werk om naar de afdeling en zette een stoel naast haar bedje.

Ik nam haar op schoot.

Met aandacht vertelden mijn handen dat ze bijzonder was en geliefd.

We zongen zachtjes. Zij in haar binnenste en ik in mijn buitenste.

Weet je dat is Zegenen.

En de zegen die je geeft mag je zelf ontvangen. 

Want God liet Zijn Aangezicht over ons lichten.

Fragile Wing.

@Hart tot Hart.

In Jeruzalem zul je getroost worden.

Als je als buitenlander in Israël woont en werkt,  krijg je vaak de vraag

"Where do you come from?"

Vervolgens de vraag wat je in het land doet.

En als ze de tijd hebben, zoals bv in een taxi of tijdens je werk, 
waarom je hebt besloten om juist naar Israël te gaan.


De eerste keer is het even nadenken.  

Vooral over de vraag waarom je nu juist Israël hebt gekozen..

Mijn uitleg was bescheiden. 

"Tijdens de verwerking van een deel van mijn geschiedenis werd ik gelinkt aan de jouwe."

 Hier een uitgebreidere uitleg.

In de periode dat ik het seksueel misbruik in mijn jeugd aan het verwerken was, 

had ik sterk de behoefte om de dader met zijn gedrag te confronteren.

Een aantal argumenten dreven me daartoe. 

In de eerste plaats had ik het nodig om de verantwoordelijkheid te  leggen daar waar die hoorde.

Als overlevende heb je de neiging de schuld bij jezelf te zoeken. 

Ik zal wel dit en ik zal wel dat, want anders was het niet gebeurd.

Zelfs kun je denken, als ik maar een jongen was geweest dan...

In de tweede plaats had ik verwacht dat de rest van het gezin naar me toe was gekomen.

En dat ik er weer helemaal bij mocht horen.

Niets was minder waar. 

De dader zwoer met de hand op de Bijbel, dat hij dit niet had gedaan.

Mijn familie keerde zich van mij af. 

Nog voel ik de wanhoop, waar ik in belandde. 

Ik had  geen zin meer om nog verder te leven.

Relatie is toch waar het om draait?

De volgende dag werd ik aan het denken gezet. 

Ik werd aan het denken gezet door de God van Abraham, Izaäk en Jacob.

Hij liet me denken aan mijn oudste broer (Bijbels gezien) Israël. 

Hele familie's hebben ze verloren. 

Door onrecht en terwijl de as van de verbrandingsovens in de haren van de omstanders waaide zeiden deze nog : " Wir haben es nicht gewusst."

Mijn wanhoop verdween. Ik had een nieuwe familie.

En dat is nooit meer weggegaan.

Ik wil tegen jou zeggen,  jij die troost mist, herkenning voor je verdriet zoekt.

Voor al het onrecht wat je overkomt. Voor de leugens, die over je vertelt worden.

Voor het feit dat je goed doet en mensen beweren het tegendeel.

Verdiep je in het volk Israël en je zult bemerken dat jouw verdriet met de hunne vermengd gaat worden.

De tranen die je huilt om hun, zullen je eigen tranen gaan raken.

En de troost waarmee je hun vertroost zal ook jezelf vertroosten.

Want zegt de Here 

Zoals een moeder haar zoon troost,
zo zal Ik jullie troosten
In Jeruzalem zul je getroost worden. Jesaja 66:13

@Hart tot Hart.

Onderscheiding.

Vandaag wil ik vertellen over een krachtige prachtige vrouw.

Ze zat in een rolstoel. Daar zat ze in, omdat ze besmet was door een polio-patientje.

Ze had zelf polio gekregen en was niet meer in staat om te lopen.

Hoe zullen we haar noemen?(1)

Ze zou Mara kunnen heten, want er was haar veel bitterheid aangedaan.

Laten we haar Deborah noemen wat betekent "honingbij of de ijverige"

Deborah was een Nederlandse Jodin. Ze was al op leeftijd.

Niet oud, want daarvoor was ze nog te levenslustig.

Maar wel op die leeftijd dat ze de oorlog aan de lijve had ondervonden.

De onderscheiding was te lezen op haar onderarm. 

 Voor wie niet helemaal begrijpt, wat deze onderscheiding inhoudt: 

Je kreeg een nummer in je arm gebrand, als je in een concentratiekamp zat.

Deborah had in een concentratiekamp gezeten en had het overleefd.

Wat  maakte dat telkens weer indruk als ik dat nummer zag.

Deborah kwam een paar keer per week naar Alyn.

Ze deed als vrijwilliger administratief werk

En wat voor ons heel belangrijk was, ze gaf les in de ziektebeelden van de patiëntjes.

Als nurse wist ik al een heleboel. 

Maar voor mijn gevoel toonde ik respect door goed op te letten en haar na die tijd te bedanken

 voor de zinvolle tijd.

Want vanuit de behoefte om haar iets te geven was dat echt zoeken.

Er was een voelbare kwetsbaarheid bedekt met een harde schil.

Nu las ze  al jarenlang het weekblad de Libelle.

Ze was één van de eerste abonnees.

In de tijd dat ik in Israël was, mocht ik ze van haar lenen.

Toen ik weer naar Nederland vertrok, vertelde ze me dat ze nooit een gouden Libelle had gekregen.

Een onderscheiding die je wordt  verleend, als je al zolang abonnee bent.

Eenmaal terug ben ik in de pen geklommen en het resultaat was, dat ik een bedankbrief van Deborah kreeg.

Ze had haar gouden Libelle gekregen.

Lieve Deborah, je bent een voorbeeld voor ons allemaal.

Je liet je niet overmannen door bitterheid.

Als honingbijtje bleef je ijverig en verspreidde je het stuifmeel op je vleugeltjes.

Zodat de wereld om je heen bevrucht kon worden met jouw aanwezigheid.

We zijn nu 14 jaar verder. Je bent er, denk ik, niet meer.

De onderscheiding, het nummer op je arm, kon niemand van je afnemen.

Maar nu is hij weggenomen door de Man, Die de littekens in Zijn Handen draagt.

De Man zonder zonde, Die één was met jouw volk en met jou.

Ik buig mijn hoofd in eerbied. Voor jou en deze Man.

Veel liefs van 

@Hart tot Hart.

(1) Om de privacy te bewaken wordt er een andere naam gegeven..

D

Bellen blazen.

Het is shabbat. 

De meeste collega's zijn vrij.  

Door de week is het een drukte van belang rondom de kinderen.

De fisiotherapie, de ergotherapeut, de doktoren maken hun ronde en de speltherapeut komt langs.

Maar op shabbat is er rust. 

Ik, als gelovige uit de heidenen, werk op shabbat en ben op zondag vrij.

Het eten is op vrijdag gekookt en ook in de eetzaal is het rustig.

Dus is er tijd na de dagelijkse zorg voor een spelletje.

 Ik zet de meisjes in een kringetje. 

Twee vriendinnetjes, een Joods en een Arabisch meisje zijn nieuwsgierig. 

Ook Tahilla zet ik in het kringetje.

Er wordt heftig nee geschud en met de tong geklakt. 

Dat betekend dat zij niet mee mag doen.

Het zijn normale kinderen, die duidelijk hun voorkeur hebben.

Ik treed streng op. Als Tahilla niet mee mag doen, gaat het feest niet door.

Aan de gezichtsuitdrukking zie ik dat de kleine dames zich erbij neer leggen.

Vooruit dan maar.

We gaan bellen blazen.

Nu is dat een hele kunst als je aan de beademingsmachine zit.

Soms gaat er een klein teugje lucht via je mondje en kun je een beetje praten.

De twee dametjes kunnen dat. Tahilla niet.

Geen probleem. Ik houd de bellenblaas voor hun mondjes en er wordt een keurige kleurige bel geblazen.

Het Arabische meisje Dahlia beweegt haar lijfje van plezier.

Bij Tahilla ga ik dicht met mijn hoofd naar haar toe.

Ik blaas de bel zover dat hij bijna knapt. 

Dan houd ik hem voor haar mondje en blaas hem stiekempjes stuk.

Joffie!!wordt er geroepen.... kollekavot.!!!

Wat zijn jullie toch keien, meiden!!!

Keien in wat jullie me hebben gegeven.

@Hart tot Hart.

Troost troost Mijn Volk.

 Troost, troost mijn volk, zegt uw God. 

 Spreekt tot het hart van Jeruzalem, roept het toe, dat zijn lijdenstijd volbracht is, dat zijn ongerechtigheid geboet is,

 dat het uit de hand des HEREN dubbel ontvangen heeft voor al zijn zonden. Jesaja 40:1

Graag vertel ik over mijn periode in Israël.

Over het werk met mijn kleine helden. 

In die verhalen wil ik vooral God de eer geven. 

En ik hoop dat dat er door mag klinken.

Doordat ik vroeger geen kind kon zijn en deze periode 

moest verwerken, het mij gevormd heeft, was ik in staat om dit mooie en moeilijke werk te doen.

Het is me opgevallen dat God juist diepverwonde en geheelde mensen roept om Zijn Geliefde volk te troosten.

Wie anders begrijpt hun beter? 

Begrijpt hun wantrouwen, hun uitingen vanuit voortdurende aanslagen en trauma's door de eeuwen heen?

Wie begrijpt hun humor en overlevingsdrang?

Wie begrijpt hun drang om de wet te houden?

Het is mij zo lief dit kostbare volk...

Door hun heb ik geleerd wat onvoorwaardelijke liefde inhoud.

Ik ben niet blind voor hun onvolkomenheden net zo goed als ik niet blind ben voor de mijne.

Maar ik ben geliefd en heb lief.

De laatste avond, voordat ik naar weer Nederland vertrok.

Het staat in mijn geheugen gegrift.

Ik reed met een bewoner van het ziekenhuis door de straten van Jeruzalem.

De lichten flitsten voorbij.

De radio liet een lied horen en vertelde aan Israël wat ik voor hun voel.

Luister je mee? 

En kun je het met me mee zingen voor hun? 

Ze hebben het zo nodig.....

.

@Hart tot Hart.

Verkeerd verbonden.

HEER, U kent mij, U doorgrondt mij,

U weet het als ik zit of sta,

U doorziet van verre mijn gedachten.

Ga ik op weg of rust ik uit, U merkt het op,

met al mijn wegen bent U vertrouwd.

Geen woord ligt op mijn tong,

of U, HEER, kent het ten volle.

 U omsluit mij, van achter en van voren,

U legt Uw hand op mij.

 Wonderlijk zoals U mij kent,

het gaat mijn begrip te boven.

Hoe zou ik aan Uw aandacht ontsnappen,

hoe aan Uw blikken ontkomen?

 Klom ik op naar de hemel – U tref ik daar aan,

lag ik neer in het dodenrijk – U bent daar.

 Al verhief ik mij op de vleugels van de dageraad,

al ging ik wonen voorbij de verste zee,

 ook daar zou Uw hand mij leiden,

zou Uw rechterhand mij vasthouden......Uit psalm 139

Hoe was dat nu om na drie jaren voorbereiding in een voor mij vreemd land te gaan wonen?

Met veel pijn in mijn hart nam ik afscheid van mijn zoon en schoondochter. 

Tijdens de vliegreis slikte ik dapper mijn tranen weg en bij de overstap op Londen Heathrow barstte ik in tranen uit en kon niet meer stoppen.

De eerste weken zaten de tranen steeds heel hoog.

Het werk was heel indrukwekkend. Een kinderafdeling waar je geen stemmetje hoorde.

Als ze me vroegen hoe het ging, antwoordde ik dat ze me niets moesten vragen, anders ging ik huilen.

Ik had zo'n heimwee. Ik liep met verbaasde ogen rond in een vreemde wereld.

Ik voelde me opgepakt en neergeploft in een wereld die niet de mijne was.

In mij leefde Nederland. Groen, vlak, strak en voorspelbaar.

Een land, waarvan ik dacht dat er Bijbelse normen heersten.

Maar bij nader -en verrijkend inzien

waren het meer culturele geboden, dat dan ze in de Bijbel te vinden zijn.

Ik maakte me heel klein van binnen en zat in een hoekje af te wachten.

Wanneer zou het sein op groen springen en zou ik naar buiten mogen?

Gebed van mijn lieve Duitse medebewoners hielp me deze periode door..

Ik wist niet dat ze voor me baden, maar ze observeerden me vanaf de zijlijn en zagen mijn verschrikte en verdrietige ogen.

Hoe vaak fluisterde ik het liefelijke woord:

Steeg ik ten hemel – Gij zijt daar,

                                                 of maakte ik het dodenrijk tot mijn sponde – Gij zijt er;

                                                                 nam ik vleugelen van de dageraad,

                                                 ging ik wonen aan het uiterste der zee,

                                                                 ook daar zou Uw hand mij geleiden,

                                                  Uw rechterhand mij vastgrijpen.

U bent er, mijn God, U bent er. Uw Naam is immers Immanuel.

Vraag: Herken je situatie's in je eigen leven, waarin je verdwaald en alleen was?

@Hart tot Hart.

Babelonië.

In mijn blogje getiteld Verkeerd verbonden. schrijf ik over de vervreemding die ik eerst ervoer in Israël.

Vandaag wil ik hier graag op doorgaan. In 2000 reisde ik af naar Jeruzalem om als vrijwilliger in een kinderziekenhuis te gaan werken.
Ik had echt een fantastische tijd. Maar er waren ook aanloopproblemen.
 Nu ik 13 jaar verder ben, heb ik de neiging om het te romantiseren.
Maar het was allemaal niet geweldig.
Hieraan ruimte geven is niet meer dan terecht.


De gehele aarde nu was één van taal en één van spraak. Toen zij oostwaarts trokken, vonden zij een vlakte in het land Sinear, waar zij zich vestigden En zij zeiden tot elkander: Welaan, laten wij tichelen maken en die goed bakken. En de tichel diende hun tot steen en het asfalt diende hun tot leem.  Ook zeiden zij: Welaan, laten wij ons een stad bouwen met een toren, waarvan de top tot de hemel reikt, en laten wij ons een naam maken, opdat wij niet over de gehele aarde verstrooid worden.  Toen daalde de HERE neder om de stad en de toren, die de mensenkinderen bouwden, te bezien,  en de HERE zeide: Zie, het is één volk en zij allen hebben één taal. Dit is het begin van hun streven; nu zal niets van wat zij denken te doen voor hen onuitvoerbaar zijn.  Welaan, laat Ons nederdalen en daar hun taal verwarren, zodat zij elkanders taal niet verstaan.  Zo verstrooide de HERE hen vandaar over de gehele aarde, en zij staakten de bouw van de stad. Daarom noemt men haar Babel, omdat de HERE daar de taal der gehele aarde verward heeft en de HERE hen vandaar over de gehele aarde verstrooid heeft. Genesis 11:1-9

Met twee jaar Engels en een handjevol Duits kwam ik in Jeruzalem te wonen.

Voor mij was dat een zeer onzekere factor in mijn werk. 

In de eerste plaats werd er Hebreeuws gesproken.

 En nog veel moeilijker, er werd ook Hebreeuws geschreven.

Daar kon ik geen touw aan vast knopen. 

Als ik met een zak sondevoeding in de hand stond, keek ik verdwaasd naar de letters. 

Ik liep er mee naar het eerste de beste levende wezen op twee benen en gokte.

 Moshe? Maar meestal gokte ik verkeerd. 

De mensen spraken over het algemeen goed Engels.

Ik ( nog) niet. Ik vormde eerst een zin in mijn hoofd en dan bracht ik het heel verlegen naar buiten.

Ik heb vast eerst de indruk gewekt, dat ik een stil bleu vrouwtje was.

's Avonds was mijn hoofdje zo moe. Ik zei dan dat ik niets meer te bieden had.

Een oudere vrouw uit Canada bemoedigde me. Ze zei dat ik uitstekend Engels sprak. 

Dat zette me vrij en er werden steeds meer woorden aan 

het kleurige boeket toegevoegd.

Wat heeft de Heer dit verschijnsel toch goed uitgedacht.

 Verschillende talen geeft scheiding en maakt je afhankelijk van Hem.

Je moet een laagje dieper gaan om de ander te kunnen verstaan.

Niet alleen de taal van je mond, maar ook de taal van het hart mag je leren spreken.

@Hart tot Hart

Moshe.

 Maar nu, zo zegt de HERE, uw Schepper, o Jakob, en uw Formeerder, o Israël: Vrees niet, want Ik heb u verlost, Ik heb u bij uw naam geroepen, gij zijt Mijn.

 Wanneer gij door het water trekt, ben Ik met u; gaat gij door rivieren, zij zullen u niet wegspoelen; als gij door het vuur gaat, zult gij niet verteren en zal de vlam u niet verbranden. 

 Want Ik, de HERE, ben uw God, de Heilige Israëls, uw Verlosser; Ik geef Egypte, Ethiopië en Seba als losgeld in uw plaats. 

 Omdat gij kostbaar zijt in mijn ogen en hooggeschat en Ik u liefheb, geef Ik mensen voor u in de plaats en natiën in ruil voor uw leven.

 Vrees niet, want Ik ben met u; Ik doe uw nakroost van het oosten komen en vergader u van het westen.

 Ik zeg tot het noorden: Geef, en tot het zuiden: Houd niet terug, breng mijn zonen van verre en mijn dochters van het einde der aarde,

 ieder die naar mijn naam genoemd is, en die Ik geschapen heb tot mijn eer, die Ik geformeerd heb, die Ik ook gemaakt heb. Jesaja 43:1-7

.

Kom je kennismaken met Moshe?
Moshe is niet zijn echte naam.
Moshe is een naam die ontsproten is in mijn brein.
Moshe is wel een echt jongetje.
Hij verbleef in het ziekenhuis waar ik werkte.

Zijn mamma was zwanger van een tweeling.
Maar een tweeling was teveel voor haar en ze probeerden één kindje te aborteren.

Maar het bleef in leven en dat kindje was Moshe.

Moshe was een druk klein ventje.
Hij had in zijn jonge leventje met niets anders te maken gehad dan met sondeslangen, voedingszakken
en tubes.
Hij had het prachtigste speelgoed wat je je maar kan bedenken, maar hij keek er naar,
alsof het van Mars kwam.
Gaf hem een catheterzak en hij werd enthousiast.
Toen Moshe bij ons kwam, mochten we hem leren om te leven. Ja, hij werd nog beademd.
Maar dat doet niets af aan de ruimte, die je kunt ontdekken om in te gaan nemen.

Moshe had het af en toe heel moeilijk.
Dit in verband met medicatie waarvan hij afscheid  mocht gaan nemen.

Hij werd dan onrustig en beet zich in zijn polsjes.

Wat hem rustig maakte was als ik hem op schoot nam, tegen mijn borst legde en hem wiegde en zachtjes zong.

Moshe zag me aankomen als hij in nood was. Hij strekte zijn armpjes naar me uit.
Zijn beentjes deed hij alvast in spreidstand en liet zijn bovenlijfje tegen me aan vallen.
Moshe werd rustig.

Dit duurde totdat Moshe zijn buien voorbij waren en hij zijn leventje kon uitbreiden.

Lieve Moshe, je bent door Hem zo gewenst.

@Hart tot Hart

Duitsers in Israel.

 Zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping;
het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen.
En dit alles is uit God, die door Christus ons met Zich verzoend heeft
en ons de bediening der verzoening gegeven heeft,
 welke immers hierin bestaat, dat God in Christus de wereld met Zichzelf verzoenende was,
door hun hun overtredingen niet toe te rekenen,
en dat Hij ons het woord der verzoening heeft toevertrouwd. 2Kor.5:17-19

Zoals ik al vertelde heb ik als vrijwilliger in Jeruzalem in een kinderziekenhuis gewerkt.
Ik mocht baby’s en kinderen aan de beademing verplegen.
In het jaar 2000 ben ik daar naar toegegaan. In dat jaar werd ik 47 jaar.

De mensen waarmee ik ging samen wonen, want ik woonde met andere vrijwilligers in een appartement,
hadden te voren vernomen, dat er een oudere vrouw uit Nederland zou komen.
Ze zagen de bui hangen.

Veelal jonge Duitse mannen, die weigeren om hun dienstplicht in het leger te vervullen,
maar 18 maanden doorbrengen in Israël en daar onbetaald werk doen in ziekenhuizen
en andere maatschappelijke instellingen.

Ze zijn zich zeer bewust van de collectieve schuld die hun land draagt en verblijven vanuit dat motief in Israël.

Voor mij als Groningse, levend aan de Duitse grens en opgevoed door ouders,
die de oorlog aan de lijve hadden meegemaakt en hun pijn over de Duitsers aan mij hadden doorgegeven, werd het een diepe les.

Ik bemerkte in mezelf een afschuw en een weerzin, toen ik kennis met ze maakte.
De gedachte dat ik een jaar met ze zou moeten optrekken was geen gemakkelijke en ik wist dat ik er iets mee zou moeten.

Zoals ze mij zagen als oudere vrouw, die hun moeder kon zijn
en hun opnieuw van hun pas bevochten vrijheid van het uit huis zijn en onder moeders vleugels vandaan, zou kunnen afnemen.

Ik zag ze als Duitsers, die de Joden zoveel hadden aangedaan en nu ijskoud in dat land waren.

Maar ik bemerkte gaandeweg hun jonge en vurige toewijding aan het land en hun inwoners.
Hoe diep gingen ze er doorheen, als ze regelmatig in het Yad Vashem( herinneringscentrum van de holocaust) te vinden waren.
Dan kwamen ze thuis, stil en afwezig.

Ze zaten ‘s avonds naar een film te kijken zoals “Schindlers List”

En ja, dan ben je een moeder en je hart kermt met die jonge jongens mee.

Dan wordt het tijd om de bekentenis te doen, hoe je over hun gedacht hebt en daar vergeving voor te vragen.

En dan ontstaat er wederzijds begrip en genegenheid.

En is het een vreugde geweest, ondanks af en toe harde muziek en vieze pannen en ongewassen vaat,
die een aantal dagen bleven staan, om samen te wonen.

Verenigd in de liefde en motivatie om Israël en de zwaar gehandicapte kindjes te mogen dienen.

@Hart tot Hart.

Ieder leven is belangrijk.

Lief kostbaar mensenkind,

Ik heb zoveel te vertellen over hoe groot God is in het lijden.
Aan het einde van een hele zware periode in mijn leven,
waarin ik seksueel misbruik moest verwerken, 

kwam de Roep dat ik naar Jeruzalem mocht gaan
 om voor zeer kwetsbare kinderen te gaan zorgen.

Doordat ik zelf geen kind kon zijn, voelde ik haarscherp aan, 

wat ik zou kunnen doen om kleine helden te helpen hun wereld te vergroten.

Zij leerden me mijn eigen krachtbron aan te boren en nooit op te geven.

Ze leerden me dat God bijzonder veel van houdt van het zwakke 

en in mensenogen onvolmaakte.

Dus God houdt ook van jou en mij, lief kostbaar mensenkind.

Geniet met me mee van onderstaand filmpje.

@Hart tot Hart.

Voor het eerst de maan en sterren zien.

Tahilla .

Tahilla. 

Dochtertje van Joods orthodoxe ouders.

Een prachtig meisje om te zien. Mooie donkere haartjes, grote bruine ogen.

Ik denk dat ze een jaar drie was toen ik in Alyn kwam.

Tahilla had een zeer kwetsbare conditie.

Zoals ieder kindje werd ook zij beademd.

Maar haar longetjes raakten vaker vol en ze moest dan geholpen worden.

Ze was verlamd.

Haar ene mondhoekje kon ze laten lachen.

Een paar vingertjes aan één handje buigen en een paar tenen van haar ene voetje kon ze bewegen.

Ze werd regelmatig gedraaid, verschoond, ging in bad en kreeg sondevoeding.

Ik deed spelletjes met haar.

Een bal tegen haar voetje, die ze dan zachtjes bewoog.

Haar vingertjes zachtjes over mijn wang.

Dat ze een mooi mensje was in een beperkt jasje, werd me duidelijk..

Want toen ik eens naar haar stond te kijken, had ik de ervaring van de Heer, 

Die naast me kwam staan en vertelde dat Hij juist op haar verliefd was.

Tahilla was nog nooit buiten de kamer geweest.

Ze had geen mobiele beademingsmachine.

Heerlijk was het voor haar, toen ze deze net als de andere kindjes ook kreeg.

En ook een mooie 'wandelwagen' waar deze machine op kon staan.

Die aanpassing kost tijd en moet langzamerhand opgebouwd worden.

Tot de avond kwam. Die avond dat ik met haar naar buiten mocht.

De gang door en dat was nieuw.

Aan de piepjes van haar gemeten hartslag kon ik horen hoe het met haar ging.

Ze bleven rustig en regelmatig.

De lift in en naar beneden.

Weer een gang door. En toen......

Opnieuw voel ik de blijdschap, die we samen ervoeren.

We gingen naar buiten en voor het eerst in haar leven zag Tahilla de sterren en de heldere maan.

Die grote lieve bruine ogen blikten omhoog.

We hebben daar een poosje gestaan.

Weet je, ik ben zo dankbaar, dat ik dat moment heb mogen meemaken.

Wat een cadeau gaf Tahilla mij.

Het was mij vergund was om haar de sterren en de maan te laten zien.

Ik voelde me alsof ik ze zelf aan de lucht had geplaatst.

Lieve Tahilla, dankjewel.

@Hart tot Hart.

Israel, i LOVE you.

Een nieuw blog.

Een blog die gevuld zal worden met verhalen over mijn grote liefde.

Israël.

Hoe kom ik aan die liefde? Ik heb het niet gezocht.

Het was zelfs zo, dat het mij bevreemde als vriendinnen dit bleken te hebben.

Ze kwamen iedere maandag bij elkaar om te bidden.

Ze ontvingen beelden en woorden van de Heer.

Op mijn vraag of ik ook deel mocht nemen werd ontkennend geantwoord.

Ik had dat niet, wat zij hadden.

Daar hadden ze gelijk in.

Ik ben niet van Joodse afkomst.

Alhoewel ik als klein meisje al een affectie had voor de Joodse liederen.

Het greep me in het hart als ik het lied "Amsterdam huilt" hoorde.

Ik herkende de hartstocht, het lijden.

Ik wil ook niet het Joods zijn overnemen. 

Ik heb geleerd, dat ik hun daar geen plezier mee doe. 

Ze vinden het vooral vreemd, heb ik gemerkt, als wij christenen

met alle respect "Joodje spelen"

Net zoals wij christenen, hun geen Joodse christenen mogen noemen.

Ze zijn Messiasbelijdende Joden.

Ja, we geloven in dezelfde Heer.

En toch hebben we ieder onze eigen identiteit.

Hoe kom ik dan aan die Liefde?

Het is door de Heer, Die geboren is als Jood, in mijn hart gelegd.

@Hart tot Hart.